داخلی » برگزيده از رسانه ها » داخلی
سبک ویژه احمدی نژاد در سیاست خارجی [صادق زیباکلام]
روزنامه سرمایه-30 تیر87
30 تير 1387 ساعت 7:47
محمود احمدی نژاد رئیس جمهوری ایران یکشنبه گذشته از راه اندازی دفتر حافظ منافع آمریکا در تهران استقبال کرد. نکته حائز اهمیت بیش از آن استقبال این است که ایشان با مطالبی که عنوان میکنند موضع گیری هایی که دارند و صراحت لهجهای که به کار میگیرند سعی در القای آن دارند که سکان دار و تصمیم گیر اصلی در تمامی امور به خصوص در حوزه سیاست خارجی و دیپلماسی هستند.
این رویکرد اگر نگوییم از ابتدای انقلاب بی سابقه بوده لااقل کم سابقه است چرا که علی اکبر هاشمی رفسنجانی مرد ذی نفوذ نظام جمهوری اسلامی ایران هم هیچگاه در دوران ریاست جمهوری خود این چنین صراحت لهجه در حوزه سیاست خارجی و به خصوص در مورد برقراری رابطه با آمریکا به کار نبرده بود، این موضوع در مورد سیدمحمد خاتمی در هشت سال دوران ریاست جمهوری اش هم به طریق اولی صدق میکند.
اگر آقای خاتمی با این لحن آقای احمدی نژاد در خصوص برداشتن گام برای برقراری رابطه با آمریکا یا استقبال از راه اندازی دفتر حافظ منافع آمریکا در تهران سخنی به میان میآورد بی تردید نمایندگان مجلس بلافاصله ایشان را مورد انتقاد قرار میدادند که چرا در این مسائل به تنهایی و بدون مشورت با دیگر بازوهای نظام به موضع گیری پرداختید. همچنین درباره این نقل آقای احمدی نژاد که فرمانده نظامی آمریکایی در عراق درخواست کرده بود که با من عکس یادگاری بگیرد و من این درخواست را پذیرفتم بدون آنکه بخواهیم در مورد چنین اظهارنظرهایی اکنون به داوری بنشینیم، باید گفت که هیچ تردیدی وجود ندارد که اگر این نقل از زبان خاتمی مطرح میشد بخشی از رسانه های کشور موجی را برای حمله علیه خاتمی راه میانداختند که چرا با دشمن عکس یادگاری گرفته اید و آیا از سران نظام اجازه چنین کاری را کسب کرده بودید یا خیر.
فارغ از آنکه راه اندازی دفتر حافظ منافع آمریکا در تهران گامی مثبت است یا منفی؛ از اظهارات آقای احمدی نژاد برمی آید که ایشان بدون آنکه مجلس، شورای عالی امنیت ملی و بزرگان نظام را در جریان قرار دهند و با آنها به مشورت بپردازد درباره آن به موضع گیری میپردازد و نظرات شخصی خود را صائب بر دیگر نظرات میداند.
در هر حال نباید این نکته را از نظر دور کرد که اتخاذ چنین رویکردی تا حدود زیادی با سایر سیاست ها و سبک حکومتداری آقای احمدی نژاد همخوانی دارد. به طور مثال ایشان وزیر اقتصاد و دارایی را برکنار و به جای آن سرپرستی را معرفی میکند. براساس قانون سه ماه مهلت وجود دارد که وزیر مربوطه معرفی شود اما با وجود آنکه مهلت سه ماهه ایشان پایان پذیرفته بدون توجه به اعتراض ها همچنان اداره وزارت اقتصاد و دارایی را برعهده سرپرست آن قرار داده است یا سخنگوی وزارت امور خارجه در سفر است و به یک باره متوجه میشود که در غیابش برکنارش کرده اند یا مهندس رحمتی صبح که به محل کار خود میرود متوجه میشود که دیگر وزیر نیست.
بنابراین با توجه به مثال های ذکرشده باید پذیرفت که اینگونه مملکت داری یک سبک ویژهای است که تنها میتواند از سوی محمود احمدی نژاد بروز پیدا کند.
اینکه رئیس جمهوری اعلام کند که مشاور مقام معظم رهبری در امور بین الملل تصمیم گیرنده در پرونده هستهای نیست و من تصمیم گیر اصلی هستم فی الواقع در نوع خودش بی نظیر است. حتی اگر در دوره هاشمی رفسنجانی برخلاف مواضع رئیس جمهوری اظهارنظری میشد هیچ گاه ایشان به این صراحت اعلام نمی کرد که فلانی کارهای نیست و من تصمیم گیر اصلی هستم.
جدا از موارد ذکرشده دور از ذهن نیست که بخش زیادی از موضع گیری های آقای احمدی نژاد برای جلب توجه افکار عمومی و بخش عمدهای از آن برای توجه دادن رسانه ها است وگرنه دکتر ولایتی نکته خاصی را در مورد بسته 1+5 مطرح نکرد، تنها بر این موضوع پافشاری کرد که نباید برای بررسی آن عجله کرد که این را کم و بیش وزیر امور خارجه دولت آقای احمدی نژاد هم مطرح کرده بود.
نمی خواهم درباره این نوع سبک و روش ویژه آقای احمدی نژاد در مملکت داری قضاوت کنم که آیا درست است یا خیر اما باید گفت که بی تردید این سبک و شیوه کاملاً جدید و ویژه است و تنها میتوان در دولت نهم سراغ آن را گرفت.
