دفاع دولت از تصمیم اخیرش برای استقرار یك كارخانه در حریم تهران عجیب و غیرمنتظره است.
جوابیهای كه در همین باره از سوی شورای اطلاعرسانی دولت برای روزنامه همشهری ارسال شده و بر چاپ آن طی كمتر از 48 ساعت تاكید قانونی شده است، از سوی دولت اعلام میدارد كه مصوبه مربوط به ممنوعیت استقرار صنایع در فاصله ۱۲۰ كیلومتری شهرها قدیمی بوده و مرتبط با زمانی است كه هنوز صنایع ایران توانایی رعایت استانداردهای زیست محیطی را نداشتند.
از این نظر اكنون آمدن كارخانهها به حریم شهر ممانعتی ندارد و برای كاهش هزینههای تولید بهتر است شهرداریها به دستور دولت گردن نهاده و برای استفاده كارخانهها از تسهیلات شهری همكاری كنند.
از جمله نكات قابل تامل جوابیه مذكور این است كه: آیا واقعا دولت تصور میكند كارخانههای ایرانی به چنان فناوریهای پیشرفتهای مجهز شدهاند كه میتوانند از عهده گذراندن استانداردهای بسیارسخت زیست محیطی بربیایند؟ ژاپن كارخانه سونی را نه از جوار شهرهای بزرگ بلكه كلاً از این كشور بیرون كرده است.
اگر بنا به فعالیت غیرآلاینده و برخورداری از فناوریهای روزآمد و پاك باشد، كدام كارخانه ایرانی میتواند با سونی رقابت كند؟ از سوی دیگر آلایندگی فقط یكی از مولفههای مرتبط با بحث مكان یابی مراكز صنعتی است.
دولت درباره تراكم و ازدحام ناشی از استقرار صنایع در حریم شهرها چه نظری دارد؟ مشكل این است كه عمده صنایع مالكیت دولتی دارند.
وقتی صنایع با استقرار در حریم شهرها از تسهیلاتی برای كاهش هزینهها روبهرو میشوند البته دولت مفری اندك برای قدری كاهش زیان صنایع رو به ورشكستگی پیدا میكند.
اما نكته این است كه چند برابر همان زیان را شهرداریها و بهطور دقیقتر توده مردم متحمل میشوند.
نكته نگران كنندهتر بروز نشانههایی از موج دوم حمله به محیط زیست ایران است. بعد از اخبار مكرر و عادی شده تخریب اراضی ملی و پاكتراشی جنگلها، اكنون نوبت به هجوم به عرصه شهرها رسیده است.
هجومی كه شرایط دشوار و فرساینده زندگی در كلانشهرهای پر ازدحام و آلوده ایران را باز هم طاقتفرساتر خواهد كرد.
جالب است كه دولتمردان كنونی در هنگام مدیریت در شهرداری تهران خواستار انتقال مشاغل اداری زائد از این شهر بودند اما اكنون در مسند دولت میكوشند صنایع را به حریم شهر بكشانند!
ناصر كرمی
کد مطلب : 5020
