داخلی » برگزيده از رسانه ها » داخلی
سفر با چه هدفی؟!
سرمقاله اعتمادملی-4 مهر 87
4 مهر 1387 ساعت 7:14
در حالی كه نفس حضور رئیسجمهور در مجامع جهانی برای حفاظت از منافع ملی و تیبین سیاستهای كلان نظام برای افكار عمومی، رسانهها و دولتهای دیگر امری مستحسن و پسندیده است، ماهیت و محتوای سخنان ایشان در مجمع عمومی سازمان ملل گرچه حاوی نكات مثبتی است ولی خلاءهای زیادی دارد. سخنرانی اخیر، چهارمین سخنرانی وی در مجمع بوده است. نگاهی به سخنان ایشان در اجلاس چهارم نشان میدهد، استراتژی خاص و مناسبی بر سخنان رئیسجمهور مترتب نیست. وی همان اظهاراتی را بر زبان جاری ساخت كه در جلسات قبلی تكرار كرده بود. به نظر میرسد احمدینژاد به جهت تاثیر سخنرانی و گستره مخاطبان، برای دفاع از حقوق ملی ایران به این زحمات چهارگانه مبتلا شده است.
اما واضح نیست كه خود وی چه انتظار و تصوری از جایگاه خویش دارد؛ آیا احمدینژاد در نقش یك منجی به سازمان ملل میرود؟ آیا در كسوت یك معلم اخلاق، سران دیگر كشورها را خطاب قرار میدهد؟
روشن است كه مهمترین كاركرد ایشان رئیسجمهوری اسلامی ایران است. احمدینژاد باید و شایسته بود كه از مشكلات، معضلات و سوءتفاهمهایی كه در مناسبات ایران و جامعه جهانی است سخن میراند. مهمترین معضل امروز ایران موضوع پرونده هستهای است. در داستان هستهای، ایران مظلوم واقع شده و حقوق فنی و بینالمللی آن نادیده گرفته شده است.
مجمع فرصتی است تا نظرات ایران به صورت كارشناسی، عقلانی و با زبان جهانی به مخاطبان منتقل شود. امروز افكار عمومی دارای قدرتی بینظیر در جهان است و چنانچه بتوانیم نظرات و انتظارات خود را به درستی طرح نماییم، گوشهای زیادی برای شنیدن یافت میشود. از سوی دیگر در 3 سال اخیر جناب رئیسجمهور پای سخنان روسای كشورهای اروپایی و آمریكایی مینشیند و با فروتنی به سخنانشان گوش میدهد اما به محض آنكه وی پشت تریبون میرود، بخشی از میهمانان از اجلاس خارج میشوند؛ مخصوصا روسای كشورهای غربی!
معلوم نیست چرا علیرغم آگاهی به رفتار سخیف رهبران غربی، ایشان اصرار به تكرار این رویه دارد. چه احمدینژاد را قبول داشته باشیم چه بر او نقد روا داریم، او اینك رئیسجمهوری اسلامی ایران است؛ كشوری با عزت، قدرت و دانایی. نباید ایشان و هیچ مقام دیگر سیاسیای در این كشور، به خود اجازه دهد موجبات هتك و وهن ارزشهای ملی و دینی فراهم شود.
با این همه شایسته است به عنوان یك راهبرد بنیادی، وزارت امور خارجه و دیگر نهادهای درگیر، شرایطی را فراهم آورند تا ایران اسلامی بتواند بیشترین دستاوردها با كمترین هزینهها را اكتساب نماید
