26 ارديبهشت 1387 ساعت 7:38
بدعتهای خطرناک! سرمقاله صدایعدالت-26 اردیبهشت87 |
علی پاشا علیپور - دولت یا همان قوه مجریه یكی از سه قوه اصلی حاكم بر ایران بوده كه نقش بسیار تاثیرگذاری بر حركت كشور به سمت توسعه و پیشرفت و همچنین رفع مشكلات و تنگناهای موجود در جامعه دارد و رسیدگی به امور معیشتی مردم و تامین رفاه آنان از اولویت های كاری این قوه می باشد.
از ابتدای انقلاب تاكنون 8 دولت بر سركار آمده و رفته اند. در حال حاضر نیز حدود 3 سال از عمر دولت نهم می گذرد. دولتهای آمده ،هر یك با شعارها و وعده هایی بر سر كار آمده اند كه هر كدام بطور نسبی در راستای تحقق شعارهای خود گامهای عملی برداشته و تا حدودی به هدفهای خود رسیده اند. هر چند در همه این دولتها نقاط ضعف و نارسایی هایی هم موجود بوده لیكن انتظار یك عملكرد بدون نقص نیز از دولتها بخصوص در جامعه ایران كه سالها در جنگ و در معرض توطئه دشمنان داخلی و خارجی بوده است چندان منصفانه نیست.
دولت محترم كه با شعار عدالت محوری و مهرورزی و آوردن نفت بر سر سفره هاروی كار آمده است، اما از بسیاری جهات با دولتهای پیشین تفاوت دارد. عدالت و اجرای آن، همیشه و در همه دولتها و ملل مختلف مورد بحث و گفتگو بوده و تاكنون جز اجرای نسبی آن، این امر بطور كامل محقق نشده است و البته نمی توان هم انتظار تحقق كامل آن را داشت. با وجود دیدگاههای متنوع و مختلفی كه در زمینه عدالت وجود دارد، همیشه نحوه و میزان تحقق و اجرای آن مورد نقد و بررسی جامعه قرار داشته است.
دولتی كه با شعار عدالت و عدالت محوری كار خود را آغاز می كند، مسئولیت سنگینی را بر دوش می كشد. دولتهای پیشین هر چند ممكن است در درون خود به اجرای عدالت نیز اندیشیده و در زمینه تحقق نسبی آن گام هایی برداشته باشند اما هیچگاه اینچنین مستقیم و به طور آشكار این واژه مقدس را سرلوحه و غایت هدف خویش قرار نداده اند.
واقعیت آن است كه دولت نهم به زعم تلاشهایی كه تاكنون در راستای تحقق اهداف خویش كشیده است، هنوز نتوانسته عدالت را بطور نسبی محقق سازد. چون نمی خواهم بحثم انتقاد صرف از دولت باشد و با توجه به اینكه هر روز شاهد هجمه انتقادها (چه صحیح و چه ناصحیح ) بر دولت هستیم و دیگران به اندازه كافی در این زمینه سخن رانده یا می رانند، به بحث اصلی خود می پردازم.
دو بدعت خطرناك توسط دولت كنونی در حال پایه ریزی است كه لازم است هر چه زودتر مسئولین محترم دولت نسبت به توقف آن اقدام نمایند. هر چند كه ممكن است همه انتقادهایی كه به دولت وارد می شود از سر صدق و دلسوزی نباشد و یك سری از این انتقادها از سر غرض ورزی با دولت مطرح شوند اما به همان نسبت نیز نمی توان همه انتقادها را مغرضانه جلوه داد و از همه مهمتر آنكه ناكامیها و تدبیرهای غلط را به كارشكنی های مفسدان و آنهایی كه منافعشان درخطر است مرتبط ساخت.
متاسفانه شاهد آن هستیم كه دولت و رئیس جمهور محترم به كرات و در اكثر سخنرانیها ، به دستهای پنهانی اشاره می كنند كه مانع تحقق اهداف دولتند. اگر قرار باشد هر دولتی بیاید و بخواهد علت ناكامیهای خود را به دستهای پنهان موجود و كارشكنی ها و مانع سازی های آنها نسبت دهد ، آیا می توان امیدی به توسعه و پیشرفت كشور و بهبود معیشت مردم داشت؟ نمونه این نوع توجیه نمودن ناتوانی و نارسایی ها را به ندرت در دولتهای پیشین شاهد بودیم. جالب است كه مرتب نیز گفته می شود بزودی دست مفسدان اقتصادی قطع و دولت به اهداف خود خواهد رسید. اما چه موقع؟ 3 سال گذشت!
بدعت خطرناك دوم، شائبه استفاده ابزاری از دین و عقاید مذهبی (بخصوص بحث مهدویت) در مواجهه با هجمه انتقادات است بطوریكه این امر واكنش علما و فقها را نیز برانگیخته است. در اینكه امام زمان (عج) بر امور جهان واقف است با توجه به آموزه های شیعی، امری بدیهی و مسلم است اما اینكه هر یك از دولتمردان و یا شخصیت های سیاسی ما بخواهند خود را در زیر لوای حضرت(عج) قرار داده و اقدامات خود را چون با نظرایشان انجام می شود توجیه نمایند مساله دیگری است.
این امر تنها ضربه به دولت نیست هر چند مقام و منزلت دولت نیز با اینگونه صحبتها خدشه دار می شود اما خطر بزرگتر ، وارد شدن ضربه به اعتقادات و باورهای دینی و اعتقادی مردم است. چون ناخودآگاه این سوال در اذهان شكل می گیرد كه نعوذبالله یعنی امام زمان (عج)در نرخ تورم 20 درصد و گران شدن مایحتاج مردم و مشكلات موجود جامعه نقش دارند؟! یكی از علما در همین ارتباط و در پاسخ به رئیس جمهور محترم عنوان نموده بودند: قطعاً امام عصر(عج) از نرخ تورم 20 درصدی راضی نیستند!
نمونه دیگر آنكه چندی پیش بر اثر فشارهای افكار عمومی مبنی بر چند شغله بودن آقای الهام ، ایشان نامه ای به رئیس جمهور نوشته و آمادگی خود را برای استعفا اعلام می نمایند. بحث چند شغله بودن ، یك بحث كلی و قانونی است. در این میان پاسخ رئیس جمهور محترم قابل تامل است چون ایشان به جای آنكه نسبت به نامه واكنش قانونی نشان دهند، از غربت امام عصر سخن گفته اند و اینكه به آقای الهام تاكید می نمایند صبور باشند و هر گاه دچار شدت سختی و مصائب شدند غربت امام زمان را به یاد آورند. مگر چه واقعی رخ داده كه از این مساله حقوقی به شدت سختیها و یاد آوری غربت امام عصر گریز زده می شود؟
دولتمردان ما چنانچه با مردم صادق تر باشند، به ضعفها و اشتباهات خود اذعان نمایند و كمتر به تراژدی های غمبار روی آورند در نظر مردم موجه تر خواهند بود تا موقعی كه برای توجیه كردن خود مرتبا از دست های پنهان منفعت طلبان و دشمنان و كارشكنی های آنان سخن رانده و یا به استفاده ابزاری از آموزه های دینی بپردازند. اینها بدعت های خطرناكی هستند كه در صورت ادامه، ممكن است به عادتهای ناپسندی برای دولتهای آینده تبدیل شوند و باید توجه داشت خدا ممكن است از ضعفهای ما در گذرد اما از اقدامات و عملكردهای ما در جهت تضعیف كردن آگاهانه یا ناآگاهانه پایه های اعتقادی مردم نخواهد گذشت.
کد مطلب : 3328
