1- عادت ما بر حماسهسازی در دقیقه 90 ترك نشد و هادی ساعی در آخرین روز ورزش ایران در المپیك، مدال طلای تكواندو را به گردن آویخت و آنچنانكه خود گفت مزد تلاش برای مردم را به بهترین نحو گرفت. بیشك لحظه بالا رفتن پرچم ایران و زمزمه سرود ملی بر لبان ساعی باشكوهترین لحظات برای مردم ایران بود كه نزدیك به دو هفته در حسرت طلا سوختند و دم بر نیاوردند اما در هر حال آخر شاهنامه برای آنها به خوشی گذشت. طلای هادی ساعی مایه آبروداری ایران در پكن شد و حالا بهانهای مناسب برای پوشاندن ناكامی سایر ورزشكاران در المپیك پیدا شده است. برای متویان ورزش كه تا پایان روز پنجشنبه كسب یك مدال برنز را نشانه توفیق ایران میدانستند حالا با اضافه شدن این مدال طلا بعید نیست كه كاروان 2008 را موفقترین در طول تاریخ بدانند! زهی خیال باطل...
2- «یك طلا برای ایران». هادی ساعی بیشك نابغهای پرتلاش و ساعی در ورزش ایران است. مدال طلای او در پكن بیتردید ربط چندانی به ادعاهای دستگاه ورزش ایران ندارد. او در خورجین افتخاراتش سه مدال المپیك دارد كه در سه دوره متفاوت از سازمان تربیتبدنی و سه رئیس مختلف شكل گرفته است. در واقع اینجا از زمین به آسمان باریده و مدیران در هر سه دوره ماحصل تلاش فردی و نبوغ ذاتی او را به نفع خود مصادره كردهاند.
اما بیتردید تداوم و ماندگاری هادی ساعی در عرصه قهرمانی بیش از آنكه مربوط به امكانات و خدمات دستگاه ورزشی در ایران باشد متكی به شخص اوست. تكواندو هنر رزمی شرق دور است و مثل كشتی یا فوتبال به عنوان ورزش اول شناخته نمیشود اما حالا در سایه تلاش ساعی و همقطارانش، شكستهای فضاحتبار كشتی نیز پوشانده میشود. هادی ساعی نماینده اصلاحطلب شورای شهر تهران حتی در روزگار فعالیت در مسند سیاسی و اجتماعی آمادگی و توان خود را حفظ كرده و به المپیك راه یافته است و در این رقابت سخت نیز با تكیه بر روحیه جنگندگی و عرق ملی و با استفاده از تجربیات گرانسنگ خود توانسته روی رفیعترین سكو بایستد. تفاوت او با سایر ورزشكاران ناكام ایران نیز در همین است. او شخصیت قهرمانی در المپیك را داشت، چیزی كه در دستگاه ورزش ایران نیز فقدانش به شدت احساس میشود.
3- فردا شب مشعل المپیك 2008 خاموش میشود و فصل دیگری از «جنگ دنیای مدرن» بسته میشود. برندگان این جنگ نیز كولهباری از مدال را به عنوان تحفه به مردم خود تقدیم خواهند كرد. ده كشور برتر المپیك مطابق انتظار، همان ملتهایی هستند كه در عرصههای دیگر نیز سرآمد اقتصاد، تكنولوژی و نیروی انسانی محسوب میشوند. در این بین جایگاه ایران نیز فعلا تا رده چهل و هفتم بالا آمده است. آیا رتبه حقیقی ورزش ایران در دنیا همین است؟
از فردا باید منتظر شنیدن جملات گهربار و توجیهات مقامات و مربیان درباره بروز این ناكامی بزرگ بود. پیش از این جملات قصار زیادی از حضرات در جریان مسابقات شنیدهایم اما قسمت جذابتر این داستان وقتی فرا میرسد كه لشكر شكست خورده بازگردند. بازهم جلسات كارشناسی متعددی برپا میشود و كمیتههای حقیقتیاب به كشف رمز خواهند پرداخت و یك هفته بعد بدون نتیجهگیری درست و بدون التزام برای رفع مشكلات و موانع همهچیز پایان میگیرد و فراموش میشود. روز از نو، روزی از نو...
آرش راهبر
کد مطلب : 6262
