داخلی » برگزيده از رسانه ها » داخلی
آقای رئیس جمهور باز هم به نیویورك بروید!
سرمقاله آفتابیزد-4 مهر 87
4 مهر 1387 ساعت 7:26
یكی از برنامههای ثابت در سفرهای چهارگانه دكتر احمدی نژاد به آمریكا، سخنرانی در جمع صاحبان اندیشه و گفتگو با رسانهها بوده است. در این برنامهها، گاه سخنانی مطرح میشود كه شیرینی آن، تلخی بعضی از واقعیات موجود در كشور را برای لحظاتی از بین میبرد. او سال گذشته در دانشگاه كلمبیا، از جایگاه رفــیــع دانـشـگـاهیان در ایران سخن گفت و نسبت به قدرت تشخیص دانشجویان ایرانی، ادای احترام كرد. در حالی كه در همان زمان، ابهاماتی در خصوص برخی رفتارها با اساتید و دانشجویان وجود داشت كه سرمقاله چهارم مهر ماه 86 آفتاب یزد به آنها پرداخت. در فاصله زمانی سخنرانی سال گذشته تا امروز، بیمهریهایی نسبت به دانشگاهیان صورت گرفت و در اظهار نظری عجیب، مدارك دانشگاهی به <كاغذ پاره> تشبیه شد. برخی سخنان دیگر رئیسجمهور در سفر سال گذشته به نیویورك نیز در گفتگوهای سال جاری، با تبصرههایی مواجه شد كه یكی از آنها، موضوع استفاده آزادانه مردم ایران از ماهواره بود. اما در مصاحبه عمومی دكتر احمدینژاد كه دوشب قبل با حضور رسانههای مختلف برگزار شد نكته جدیدی وجود داشت كه بهانه نگارش این مقاله گردید. رئیسجمهور كه سال گذشته هم از وجود آزادیهای فراوان در ایران سخن گفته بود در گفتگوی سهشنبه شب خود اظهار داشت: <من خبر ندارم كه كسی تاكنون به خاطر انتقاد از رئیسجمهور، مورد تعقیب قرار گرفته باشد.>
اگر مقصود آقای رئیس جمهور این است كه در ماههای اخیر، هیچكس به خاطر انتقاد از رئیسجمهور به زندان نرفته است حق با ایشان میباشد. البته این شانس اصحاب رسانه، ناشی از تعامل مثبت قوه قضائیه با رسانههاست و نـه بـه خـاطـر افـزایـش سـعـه صـدر مسئولان دولتی. آقای رئیسجمهور حتماً اطلاع دارد كه هماكنون مدیران بعضی روزنامهها در حال رفت و آمد به محاكم قضایی هستند و اتهام آنها نیز اهانت به مقامات دولتی است. همچنین هنوز از اقدام بیسابقه در لغو امتیاز یك روزنامه، زمان زیادی نمیگذرد. آقای احمدینژاد میتوانند از همكاران رسانهای خود بپرسند لغو امتیاز آن روزنامه توسط یك تشكل غیرقضایی، به چه خاطر صورت گرفت! پیگیری سرنوشت بعضی سایتهای خبری نیز به آقای رئیس جمهور نشان خواهد داد كه اراده ایشان برای آزادی رسانهها در به چالش كشیدن رئیس جمهور و همكاران او، تا چه حد به مرحله عمل میرسد. در هر صورت، ما هم خوشحالیم كه رئیس جمهور ما در برابر خبرنگاران خارجی كم نـیاورد. ضمن آنكه روزنامهنگاران داخلی نیازی به دلسوزی خبرنگاران آمریكایی ندارند. آقای رئیس جمهور هم كه <آزادی صد برابری ایران نسبت به آمریكا> را به رخ خبرنگاران آمریكایی كشید لابد از آنچه در این یادداشت میآید ناراحت نخواهد شد. دكتر احمدینژاد به درستی اظهار داشته است كه به خاطر انتقاد یا اهانت به رئیس جمهور، كسی در ایران تحت تعقیب قرار نمیگیرد. قاعدتاً نام بردن از رئیس جمهور به عنوان عالیترین مقام اجرائی كشور، به این مفهوم است كه به چالش كشیدن اظهارات و برنامههای هیچ مسئولی در ایران، موجب تعقیب كسی نمیشود. براساس تجربیات ماههای اخیر، سخن رئیس جمهور قابل تصدیق است و در این مورد بایستی قوه قضائیه را به خاطر تسامح در برابر رسانهها - علیرغم علاقه بـرخـی مـدیـران دولـتـی بـه شـكـایت از دستاندركاران امر خبررسانی– ستود. اما برای نگارنده مشخص نیست كه اگر مدیران دولتی، اختیار جلب و حبس كسی را داشتند تا چه حد از آن بـرای تـنـبـیـه دسـتانـدركـاران بـرخی رسانهها استفاده مــیكردند؟ مدیرانی كه در گفتگوهای عمومی، شكایت از رسانهها را با افتخار بیان مینمایند و نیز كسانی كه در نخستین گام، حكم به مرگ یك رسانه – لغو امتیاز آن – میدهند، اگر قدرت تعقیب و بازداشت روزنامهنگاران را داشتند آیا از این اختیار استفاده نمیكردند؟
البته سوال مهمتری كه در این زمینه وجود دارد این است كه آیا تنبیه دستاندركاران امر خبررسانی، تنها به تعقیب قضایی و حبس آنها محدود میشود؟ چه كسی تردید دارد كه ناامن كردن فضای روانی برای انجام وظیفه خبرنگاران، گاه بزرگترین و رنج آورترین تنبیه برای یك صاحب اندیشه یا یك روزنامهنگار میباشد؟ آیا متهم كردن بعضی از روزنامهها به همدستی با رانتخواران و تكرار این ادعا توسط عالیترین مقامهای اجرایی، فضای امن برای فعالیت آنها باقی میگذارد؟ روی دیگر این سكه، قدسیسازی چهره دولت و رئیس جمهور توسط بعضی از افراد و تریبون هاست كه این روش هم، ادامه فعالیت عادی رسانهها و آزادی عمل آنها را محدود میسازد.
تنبیه دیگری كه در ماههای اخیر در مورد رسانههای منتقد دولت اعمال میشود آنقدر واضح است كه آقای رئیسجمهور با صرف چند دقیقه وقت میتوانند به آن پی ببرند. كافی است فقط دو سه روزنامه حامی یا شیفته دولت را ورق بزنند و حجم آگهیهای دولتی كه طی یك روز به صورت سخاوتمندانه در اختیار آنها قرار میگیرد را با مجموعه آگهیهای دولتی مقایسه نمایند كه طی یك هفته در تمام روزنامههای منتقد دولت چاپ میشود. آیا محروم كردن روزنامههای منتقد دولت از تنها منبع درآمـد تـضـمـیـن شـده– آگـهـی دولـتی– و تغذیه افراطی روزنامههای طرفداردولت با منابع متعلق به بیتالمال، بزرگترین تنبیه رسانههای منتقد نیست؟
آقـای رئیس جمهور در داخل كشور نیز بعضا بر آزادی رسـانـههـا و لـزوم بازپسگیری شكایت دستگاههای دولتی از دستاندركاران مطبوعات تاكید كرده است اما توجه دقیق و عمیق اطرافیان رئیسجمهور به اظهارات و اقدامات ایشان در سفرهای خارجی – به ویژه آمریكا– ما را بر آن داشـت تا پیشنهاد كنیم بر تعداد سفرهای خود به نیویورك بیفزایند و در این سفرها توصیههای رسانه پسند خود را نیز بیشترتكرار كنند. احتمالا در آن صـورت رهـنمودهای ایشان درخصوص عدم تعقیب و تنبیه رسانههای منتقد دولت، مورد توجه بیشتر اطرافیان و همكاران آقای رئیسجمهور قرار می گیرد.
