مقام معظم رهبرى در ديدار با قشرهاى مختلف مردم در سالروز ولادت حضرت على(ع)، با اشاره به شگرد هميشگى ابرقدرت ها در تهديد و ارعاب ملت ها براى خارج كردن آنها از ميدان تأكيد كردند: اين شگرد در مورد دولت هايى كه متكى بر آراى مردم نيستند، نتيجه بخش است، اما با تهديد و ارعاب نمى توان نظام و دولتى را كه متكى به آرا، عواطف و ايمان مردم است، از صحنه خارج كرد و عقب راند. »
معظم له با اشاره به موافقت جمهورى اسلامى ايران براى مذاكره با اروپا يادآور
شدند : «مذاكره در صورتى پيشرفت خواهد داشت كه فضاى تهديد بر آن حاكم نباشد، اروپايى ها بايد توجه داشته باشند كه طرف مذاكره آنان، ملت ايران است و ملت ايران نيز ملتى غيور است كه از تهديد خوشش نمى آيد و زيربار هيچ تهديدى نخواهد رفت. »
بنابراين در آستانه آغاز مذاكرات هفت كشور و ابراز تمايل امريكايى ها به اعزام سومين فرد تصميم گير در سياست خارجى اين كشور (ويليام برنز) براى شركت در اين مذاكرات، بايد چند نكته اساسى مورد توجه قرار گيرد:
۱- نظام جمهورى اسلامى از مواضع خود عدول نكرده و پيشگامى غرب و امريكا براى مذاكرات معطوف به ارتقاى جايگاه ايران در تعاملات منطقه اى و جهانى و پذيرش آن به عنوان يك قدرت فرامنطقه اى است.
۲- اعلام آمادگى امريكا براى شركت در مذاكرات و اعزام يكى از افراد مؤثر سياست خارجى اين كشور به ژنو بيانگر نياز جدى امريكا به دستاوردهاى آن براى مسائل داخلى اين كشور و بويژه در آستانه انتخابات رياست جمهورى امريكاست.
۳- اگرچه آمريكايى ها در تبليغات رسانه اى خود اعلام كردند كه اعزام برنز به اين دليل است كه امريكا نگران انعطاف سولانا، اروپا، روسيه و چين در برابر ايران است و يا اين كه خانم «دانا پرينو»، سخنگوى كاخ سفيد، تغيير كامل سياست امريكا در قبال ايران را تكذيب و اعلام كرده كه شركت برنز در گفت و گوى مستقيم با ايران يك تغيير تاكتيكى است، اما از اين نكته نبايد غافل شد كه تغيير موضع اين گونه نمى تواند صرفاً عملى تاكتيكى باشد چرا كه در اين تاكتيك امريكا ناچار شده است كه خطوط قرمزى را كه خود در رابطه با ايران مطرح كرده بود، اكنون زيرپا گذاشته و به نوعى زمينه تغيير استراتژيك در سياست هاى خود در رابطه با ايران را فراهم كند.
۴- برخلاف گذشته و فرصت هايى كه براى اين گونه مذاكرات مطرح مى شد، ايران از موضع يك قدرت طرف مذاكره و نه يك متهم در مذاكرات حضور يافته است و اين پاسخ به شبهه كسانى است كه مى پرسند: چرا ايران در گذشته پيشنهاد براى مذاكرات را نمى پذيرفت.
۵- دستاورد حاصل تا همين مرحله را بايد موفقيت قابل توجه در سياست خارجى دولت نهم قلمداد كرد، زيرا تأكيد مقام معظم رهبرى در سخنان اخير خود در روز ولادت حضرت على (ع) بر درايت مسئولان در پيشبرد فعاليت هاى هسته اى كشور در شوراى عالى امنيت ملى با رياست رئيس جمهور محترم و تأكيد براين كه آن چيزى كه از سوى رئيس جمهور مطرح مى شود، مورد اجماع تمام مسئولان است، از يك سو و شهامت و شجاعت رئيس جمهور در بيان مواضع از سوى ديگر و اين كه نظام جمهورى اسلامى مبتنى بر خطوط قرمز اعلام شده خود روند تحولات را پى مى گيرد، ابعاد روشن ديپلماسى نظام جمهورى اسلامى ايران است.
نویسنده: عباس حاجى نجارى
نکته
ميز ۷ ضلعى ژنو
مراد عنادى
سال گذشته حدوداً در همين ايام، ايران و آژانس بين المللى انرژى اتمى در چارچوب برنامه عمل (مداليته) توافق كردند تا با آماده كردن طرحى، مسائل باقيمانده بين ايران و آژانس را حل و فصل نمايند. اين حركت ابتكارى از جانب جمهورى اسلامى ايران فضاى جديدى را در مذاكرات هسته اى گشود. نتيجه نهايى اين فضا گزارش اسفندماه البرادعى بود كه عبارت «يافته هاى آژانس با داده هاى ايران مطابقت دارد» شاه بيت آن بود.
اما اين بار در همان ايام، در ژنو مذاكراتى بين ايران و نمايندگان ۶ كشور از جمله امريكا در پايتخت ديپلماسى جهان آغاز شده است كه حدود آن نه آنگونه كه در رسانه هاى امريكا و اروپا انعكاس داشته است صرفاً بر روى روابط ايران و امريكا متمركز است و نه موضوع هسته اى. علاوه بر اين، مذاكرات بين ايران با گروهى متحد با عنوان۱+۵ نيز نيست.
به عبارت بهتر، آنچه كه در ژنو در جريان است و بازتاب وسيعى نيز به دنبال داشته است گفت وگويى چندجانبه بين ايران و نمايندگان كشورهايى است كه درصددند از نزديك با مواضع و ديدگاه هاى يكديگر نسبت به مسائل مورد علاقه بويژه مسائلى در بعد امنيت انرژى، موضوع هسته اى و... آشنا شوند.
البته پوشش رسانه اى بويژه در امريكا و اروپا به گونه اى است كه درصددند زواياى اين مذاكرات را به زاويه تقابل ايران و امريكا تقليل دهند يا در تفسيرى ديگر، صرفاً دامنه آن را به بحث هسته اى محدود سازند اما با توجه به حضور تمامى نمايندگان ۱+۵ و سولانا در مذاكرات ژنو به نظر مى رسد زواياى اين مذاكرات به اندازه نمايندگان هفت كشور شركت كننده در آن، گسترده و فراگير باشد و اين به معناى جمع بندى يكسان همه نمايندگان شركت كننده بر روى اين اصل محورى است كه ديپلماسى بهترين گزينه براى تعامل با ايران اسلامى جهت حل مسائل منطقه اى و بين المللى است.
کد مطلب : 5249
