شهاب نيوز - ابعاد پنهان يك مناقشه

به رغم بسیاری گفتمان رایج سیاسی و اجتماعی كشور مجادله همان سه مدعی مثنوی مولوی را ماند كه همه یك چیز میخواهند و البته با چند زبان. رواج این نوع گفتمان است كه در كنار بسیاری بداخلاقی ها و غفلت ها باعث میشود هر نوع ایده و سوژه جدید به دنیا نیامده سقط شود و البته و در نهایت امر مراد و منظور از بحث به روشنی معلوم نشود. اینكه بحث و مجادله بر سر مدرك تحصیلی یكی از وزیران فعلی كشور تا آنجا ادامه یافته است كه یك سایت به همین دلیل مسدود میشود و اعتراض نمایندگان مجلس بالا میگیرد شاید ترجمان دیگری از همین حكایت باشد.

البته ما در این مقال به دنبال قضاوت در این موضوع نیستیم و صرفا به یك نكته اشاره خواهیم كرد. این نكته مهم نقطه مغفول ماجرای فعلی است؛ اینكه چرا باید مدارك دانشگاه‌های وطنی آنقدر از عیار اعتبار و وجهه معنوی فاقد شوند كه یك نامزد وزارت برای جلب اعتماد نمایندگان مجلس و اثبات كاربلدی و كارآمدی خود متوسل به مدرك «دكتری افتخاری» از یك دانشگاه خارجی شود خود به وجود نوعی بیماری در كشور اشعار دارد. محصول این بیماری جفا به دانشگاههای داخلی است. مجموعه‌های علمی كه سالها در كنج عزلت و گمنامی خاك تخته خورده‌اند و خون دل و دانشجویان را به چراغ هدایت رهنمون شده‌اند و چون در یك زد و خورد سیاسی «مدرك» محور مناقشات قرار گرفته سالها زحمات آنان باید تخطئه شود و مداركی كه نشان دهنده زحمات آنان به پای دانشجویان و دانش‌آموزان است به «كاغذ پاره»ای بی ارزش تعبیر شود!

اگرچه نمیتوان كتمان كرد كه «مدرك گرایی» چون خوره‌ای بر جان جامعه علمی كشور افتاده و با ورود انواع و اقسام دانشگاهها كه مدارك علمی را صادر میكنند اعتبار علمی مدارك موجود تا حدی كاسته شده اما واقعاً اوضاع آنقدر وخیم است كه به این اندازه در تعبیرات بیان شده؟ اگرچه دقت در جوانب آشكار و پنهان این ماجرا نكات و ظرایف بسیاری را عیان میكند اما واقعیت‌ها را نمیتوان كتمان كرد، حقیقت این است كه برخلاف باور بسیاری مدیران ارشد كشور كه برای اثبات علم خویش پای مدارك دانشگاه‌های درجه چندم انگلستان و كانادا یا مدارك افتخاری دانشگاههای خارجی را به میان می‌كشند موفقیتهای علمی فرزندان ملت شریف ایران در عرصه‌های رقابت خارجی بهترین عیاری است كه صحت و اصالت مدارك دانشگاههای كشور را اثبات میكند. ای كاش مسئولان امر غیرت و شرافت مذهبی و ملی خود را كمی به جوش میآوردند و به جای طرح این نوع ادعاها كه منشأ ده‌ها نوع مشكل و معضل دیگر میشود و وقت با ارزش ملت شریف ایران را بدین مسائل معطوف میكند به آنچه خود میگویند باور داشته و به تحصیل در دانشگاههایی كه از قبیل مرحوم دكتر حسابیها را در دامان خویش پروریده‌اند افتخار كرده و مدرك همان دانشگاهها را مدال افتخار خویش قرار میدادند.

این نوع افتخار كردن به مدارك خارجی تنها چیزی كه بر جای میگذارد هزینه‌های بسیار روی دست بیت‌المال و سرمایه وقت دولتمردان است و ملتی كه با تفكر در زوایای مختلف اینگونه مجادلات احساس حقارت میكنند!