شهاب نيوز - حكومت زمینی ترازوی آسمانی!‌

بسیاری از وابستگان به دولت نهم و حامیان ویژه آن تـلاش مـی‌كـنـنـد رئـیس جمهور و دولت محبوب خود را پـدیـده‌ای متفاوت نسبت به روسای جمهور و دولت‌های پیشین جمهوری اسلامی معرفی كنند. آنها برای اثبات این تفاوت، از یكسو به اتهام افكنی‌های بعضاً غیرمنصفانه علیه مـسـئـولان قـبلـی روی می‌آورند و از سوی دیگر ادعاهایی در خصوص موفقیت‌های مشعشع و بی نظیر دولت نهم مطرح می‌نمایند. این نوشتار در حال حاضر به دنبال ارزش‌گذاری بر این روش حامیان دولت نیست زیرا به نظر می‌رسد تغییرات گسترده در شرایط اقتصادی و اجتماعی، قضاوت مردمی در خـصـوص دولـت نـهم را آسان كرده است. اما آنچه این یادداشت به آن می‌پردازد مبتلا شدن عده‌ای از حامیان دولت فعلی به همان بلیه‌ای است كه برخی طرفداران دولت‌های قبلی به ویژه دولت سازندگی را گرفتار كرده بود.

در آن زمان، برای رئیس دولت چهره‌ای مقدس ترسیم می‌شد كه مخالفت با او، تا حد دشمنی با پیامبر (ص) قبیح بود. رسانه ملی و برخی حامیان آن دولت هم آنقدر بر موفق جلوه دادن دولت سازندگی اصرار داشتند كه هر كلنگ‌زنی را تا حد فتح‌الفتوح بالا می‌بردند. آنها همچنین، بارها ثابت كردند كه هیچ علاقه‌ای به انعكاس كمبودها، ضعف‌ها و همچنین مفاسد موجود در بدنه مدیریتی كشور ندارند.

در دوره خاتمی نیز عده‌ای از همراهان افراطی او، از اینكه همان شرایط تكرار شود ناراضی نبودند، اما عدم هماهنگی رسانه ملی با این سیاست و حضور برخی مخالفان جدی خاتمی در اركان قدرت، این شانس را از طرفداران افراطی سلـب كـرد. ایـن در حـالی است كه علیرغم ادعاهای فراوان در خصوص <متفاوت بودن> دولت نهم – به ویژه در مقایسه با دولت رفسنجانی – به نظر می‌رسد شرایط تبلیغی و رسانه‌ای، در حال بازگشت به قبل از سال 76 – زمان انتخاب خاتمی– است. ‌ ‌

البته این بار، شروع رفتارهای سابق كمی مشكل بود. زیرا احمدی‌نژاد تا قبل از انتخاب به ریاست جمهوری، چهره‌ای مشهور در سطح عالی نظام نبود و پیشینه او به لحاظ انقلابی و نزدیكی با امام و رهبری نیز به هیچ وجه قابلیت مقایسه با رفسنجانی نداشت. اما به نظر می رسد شتاب حامیان دولت بـرای رسیدن به شرایط تبلیغی مربوط به دوره سازندگی‌برخی ضعف‌های موجود در این زمینه را برطرف كرد، به طوری كه امروز از یكسو ، انتخاب رئیس جمهور فعلی به امور آسمانی پیوند زده می‌شود و از سوی دیگر اصرار عجیبی وجود دارد كه بسیاری از مخالفان و منتقدان دولت، دارای انواع مفاسد، رذایل و ضعف‌های مدیریتی معرفی شوند.

متاسفانه این روش، برخی از منتقدان را نیز تحت تأثیر قرار داده است به طوری كه آنها خود را ملزم می‌دانند انتقادهای احتیاط‌آمیز را با مقدمه‌ای سراسر تعریف و تمجید از دولت و شخص رئیس جمهور مزین نمایند و آنگاه با استفاده از لفافه‌های پیچ در پیچ، انتقادها را مطرح نمایند. البته فضاسازیهای رسانه‌ای و تریبونی، بعضاً همین مقدار از نقد را نیز آنقدر به تأخیر می‌اندازد تا جایی كه كار از كار می‌گذرد و نهایتاً، مردم قصه <انتقاد> را می‌شنوند؛ بدون آنكه فایده‌ای از نقادی ببرند.

بهترین نمونه برای اثبات این مدعا، مشكلات اقتصادی كشور و نقش سیاست‌ گذاری‌های دولت نهم در این زمینه است. در دو سال اخیر تعدادی از اقتصاد دانان اصولگرا، به صراحت اعلام كرده‌اند كه از ابتدا، برخی از برنامه‌های اقتصادی دولت نهم را <تورم‌زا> و <مشكل‌ساز> می‌دانسته‌اند اما سكوت كرده‌اند تا به كارشكنی در برابر دولت متهم نشوند! تعداد دیگری هم مدعی هستند كه <آنها هشدار داده‌اند – لابد به صورت محرمانه – اما كسی به هشدار آنها توجه نكرده است.> اكنون در آستانه ارائه طرح تحول اقتصادی رئیس جمهور، همین وضعیت در حال تكرار است.

نگاهی به انتقادهای مطرح شده توسط تعدادی از نمایندگان اصولگرای مجلس، نشان می‌دهد كه اكثر آنها، هم نسبت به این طرح نگرانی دارند و هم خود را موظف می‌دانند انـگیزه رئیس جمهور را بستایند و <نیت خیر> او را عاملی در بـررسی‌های كارشناسی خود قرار دهند. در حالی كه نتیجه دخالت دادن انگیزه‌ها و خصلت‌های شخصی در بررسی‌های كارشناسی، در سال‌های گذشته بارها تجربه شده و در یكی دو سال اخیر نیز دستاورد آن به صورت ملموس در اختیار مردم است.

نگارنده نیز مانند حامیان دكتر احمدی نژاد، بر پركاری و انگیزه او برای حل مشكلات مردم صحه می‌گذارد اما فراموش نكنیم كه دولت فعلی و رئیس آن، یك دولت و رئیس زمینی هستند كه توسط مردم مومن ایران انتخاب شده‌اند ولذا ارزیابی عملكرد آنها بایستی با ترازوهای زمینی و معیارهای كاملاً انسانی انجام گیرد نه معیارهای آسمانی كه هیچ كس جز حضرت حق، بر آنها تسلط ندارد. قطعاً ایمان و بندگی یك رئیس، او را در انجام وظایف خود یـاری خواهد كرد. اما ارزیابی معنوی و اجردهی به نیت، از صلاحیت انسان‌های جایز الخطا خارج است و تنها معیار قابل اتكا برای ارزیابی عملكرد یك مسئول زمینی، نتایج حاصل از عملكرد اوست نه امید بستن مطلق به خیرخواهی و انگیزه مقدس او. ‌ ‌

بارها در همین ستون كلام امام علی (ع) نقل شده كه فرموده است <خود را از اینكه مرتكب خطا شوم بالاتر نمی‌دانم.> در این شرایط، هر كس با كنارگذاشتن مترها و معیارهای انسانی، بررسی عملكرد یك مدیر یا تحقیق در مورد برنامه‌های بعدی او را تنها با دلخوشی نسبت به <خوش نیت> بودن، پیگیری كند، حتی به آن مدیر خدمت نكرده است؛ ضمن آنكه گاه هزینه‌های تحمیل شده به مردم به هیچ وجه قابل جبران نخواهد بود.

دعوت رئیس جمهور از كارشناسان اقتصادی، نشان می‌دهد كه او نیز حاكمیت معیارهای علمی و انسانی را لازمه موفقیت برنامه‌های خود می‌داند. پس بهتر است حـامـیـان و مـنـتقدان او نیز ترازوهای زمینی را جایگزین مـعـیـارهـایـی نمایند كه بعضاً برای محك زدن مدیران و كارگزاران حكومتی، به كار گرفته می‌شود. آنها باید مطمئن باشند كه امدادهای غیبی – كه به وجود آنها ایمان داریم – در عملكرد مدیران نمایان می‌شود و نتایج آن نیز با همان معیارهای زمینی، قابل تشخیص می‌باشد.